Kultura i tradycje Turków cypryjskich

To mowa Turków cypryjskich, którą Orhan Kabataş opisuje jako grupę dialektów, a nie pojedyncze „Kıbrıs ağzı”. Nurettin Demir opisuje pytania typu tak/nie oznaczane akcentem, z partykułą pytającą używaną znacznie rzadziej niż w standardowym tureckim, oraz aoryst używany w funkcji czasu teraźniejszego. Orhan Kabataş (2006) łączy jego głoski ze staroanatolijskim tureckim, a Osman Erciyas wymienia lokalne słowa z włoskiego, francuskiego, greckiego i angielskiego, takie jak pisgot (herbatnik) i nörs (pielęgniarka).

Visit North Cyprus opisuje karşılama, tańczony w parach, i sirto, taniec w kole. Referat kongresowy Feyzan Göher wymienia Kıbrıs çiftetellisi, susta, melodie zeybek, Konyalı i Köroğlu jako weselne melodie taneczne, a dingalę jako kobiecy taniec z kijem od miotły podczas nocy henny.

Visit North Cyprus wymienia zurnę, davul, darbukę i skrzypce, czasem z akordeonem lub mandoliną, i zaznacza, że na współczesnych występach na żywo często używa się muzyki z nagrania. Referat Göher wspomina o davulu i zurnie, sazie i zespołach ince saz na weselach.

Według Göher hennę niesiono do domu panny młodej przy davulu i zurnie lub sazie, przyjmowały ją towarzyszki yenge i nakładano ją około 2 w nocy, przy muzyce aż do świtu. Kobiety tańczyły dingalę z kijem od miotły, a wykonywano też dwuosobowe przedstawienie muzyczne zwane değirmenci.

Göher pisze, że wesela trwały niegdyś około tygodnia, od szycia kołder w poniedziałek przez kąpiel panny młodej w środę po późniejsze ceremonie, a z czasem się skróciły. Mustafa Sever zauważa, że baśnie ludowe mówią o weselach trwających czterdzieści dni i nocy.

Biuro Informacji Publicznej TRCP wymienia go w okresie czerwiec–lipiec. BRTK podała, że 48. edycja rozpoczęła się w czerwcu 2026 i trwała do 21 czerwca 2026. Daty w kolejnych latach należy sprawdzić u organizatorów.

Wyroby z Lefkary są dziedzictwem całej wyspy. UNESCO wpisało koronki z Lefkary w 2009 roku na wniosek Cypru i umiejscawia tę tradycję we wsi Lefkara. Aysen Soysaldı pisze, że po latach 1963–1974 rzemiosło to rozprzestrzeniło się do Geçitkale, Boğaziçi i Akıncılar na północy.

Karagöz to teatr cieni. Biuro Informacji Publicznej TRCP podaje, że od dawna jest popularny na Cyprze Północnym i przed erą telewizji był jedną z głównych rozrywek. Relacja University of Kyrenia podaje, że przybył z osadnikami z Anatolii po 1571 roku i wykształcił cechy lokalne, w tym figurę Sünbül Hanım z półksiężycem i gwiazdą.

Departament Starożytności i Muzeów TRCP wymienia w Nikozji Muzeum Etnograficzne w Rezydencji Derviş Paşa, Muzeum Domu Lusignanów i Muzeum Mevlevi. HASDER podaje, że jego Cypryjskie Archiwum Folklorystyczne i Biblioteka są otwarte dla publiczności od 2002 roku.